Podczas egzaminów do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej komisja zadała Marianowi Opani pytanie: Co potrafi Pan zagrać? . Odparł: Wszystko . Potem w kilkuset rolach filmowych, telewizyjnych i teatralnych udowodnił, że jest znakomitym aktorem liryczno-dramatycznym i komediowym. Debiutował jeszcze w trakcie studiów w filmie Andrzeja Wajdy Miłość dwudziestolatków .
Był młodym adeptem sztuki aktorskiej, kiedy w 1969 r. przyznano Mu nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego za role w filmach Skok Kazimierza Kutza oraz Sąsiedzi Aleksandra Ścibora-Rylskiego. To był początek filmowej kariery. Przez Ocalenie E. Żebrowskiego i Perłę w koronie K. Kutza wiodła droga do wspaniałych kreacji w Palcu Bożym A. Krauze, Awansie J. Zaorskiego, Człowieku z żelaza A. Wajdy czy Stanie wewnętrznym K. Tchórzewskiego. Wszyscy pamiętają Jego role w Piłkarskim pokerze i Ekstradycji . Każdej z postaci nadał charakterystyczny rys i autentyczność. Przekonywał widza grą oszczędną, czasami mimiką i niepozornym gestem. Podobnie budował swoje role w Teatrze Telewizji. Za znakomitą kreację w Moskwie -Pietruszki wg W. Jarofiewa w reż. Tomasza Zygadły otrzymał w 1992 r. nagrodę na Festiwalu Polskiej Twórczości Telewizyjnej. Marian Opania zagrał też wiele ról teatralnych, choć w teatrze zakochał się później niż w filmie. Grał w Teatrze Klasycznym, Studio, Kwadrat, Komedia, aż trafił do Ateneum, gdzie występuje do dziś. Tu stworzył wspaniałe kreacje w Kubusiu Fataliście Diderota, Trans-Antalntyku i Pornografii Gombrowicza. Tu śpiewał pieśni Wysockiego, Brela, Hemara. Po każdym jego muzycznym spektaklu widzowie mówią Mistrz.Marian Opania śpiewa właściwie od dziecka. Grał na gitarze, naśladował Paula Ankę, Presleya, Beatelsów, ale Jego największymi idolami byli Brel, Piaf, Brassens. Talent wokalny Opani został zauważony już podczas egzaminów wstępnych do PWST. Potem w czasie studiów był kandydatem do teatru muzycznego, który chciał stworzyć Ludwik Sempoliński. Gdyby doszło do realizacji tych planów, być może znacznie wcześniej poznalibyśmy Jego różnorodne kreacje muzyczne. Kiedy prof. A. Bardini usłyszał Mariana Opanię w parodii śpiewaka operowego sugerował nawet ten kierunek rozwoju i - co podkreśla M. Opania - nie było to stwierdzenie ironiczne. Przez długie lata Marian Opania sporadycznie śpiewał w telewizyjnym kabarecie Szpak . Jako śpiewającego aktora i doskonałego interpretatora poznała Go publiczność w przygotowanym przez Wojciecha Młynarskiego spektaklu Brel . Od tej chwili związał się z piosenką zawodowo . Na występ Mariana Opani czeka się niecierpliwie. Widz wie, że każda piosenka w Jego wykonaniu to mini spektakl najwyższej próby aktorskiej. Marian Opania potrafi rozczulić i rozbawić do łez. Niemilknące brawa po Jego występie to wyraz naszego - widzów i słuchaczy - oczarowania i zachwytu. Będzie nam ono towarzyszyć jeszcze raz, dzięki tej płycie.
Lista utworów:
1. Cukierki Dla Panienki Mam
2. Ptaszkowie Niebiescy
3. Spił Się Mój Anioł
4. Chcę Być Pomylony
5. Pod Modrym Niebem Argentyny
6. Tatuaż
7. Po Mnie Narzeczona
8. Rejs Moskwa-odessa
9. Trzy Siostry
10. Krople Króla Duńskiego
11. Dziad Kaczorowski
12. Śmierć Poety
13. Ten Wąsik, Ach Ten Wąsik
14. Tyle Jest Miast
15. To Nie Przeszkadza Wcale (duet Z Krzysztofem Tyńcem)